Opium

راه می افتم که برم...قدم اول رو محکم بر میدارم...قدم دوم رو با ناامیدی...قدم سوم رو با ترس...قدم چهارم رو با شک...قدو پنجم رو با...باید برگردم...تورو توی گذشتم جا گذاشتم...بیتابم و گیج...

... سردمه!

 

 

پی نوشت: این روزها خیلی تلخم...حتی تلخ تر از قهوه های شوکا...حتی تلخ تر از این تریاک نشئه کننده لعنتی!

دچار بیماری حال از خود بهم خوردگی شدم...احساس می کنم روحم داره ورم می کنه... بزرگ میشه ... بزرگتر میشه...دلم می خواد روحمو بالا بیارم ... اینجوری حالم بهتر میشه... مطمئنم...فکر کنم روحم آپسه کرده باشه...روح درد گرفتم.. روحم قلنج کرده ... نمیدونم چه مرگشه ولی همینجوری داره باد می کنه... باد می کنه و تو سرم جم میشه... اونوقت سرم باد می کنه... و بالاخره می ترکه ... قبل از اینکه بترکه باید بتونم بالا بیارمش...حالم اصلا خوب نیست... روح درد گرفتم...روحم داره ورم می کنه و می خواد پوستمو بترکونه و بیاد بیرون...اونقت بازم ورم میکنه و همه جا رو می پوشونه ... اول اتاقمو... بعد خونه رو بعد...دیگه نمی تونم...از بس همه چیزو قورت دادم اینجوری شده...داره ورم میکنه...الان سرمم باد کرده... داره می ترکه...!

 

پی نوشت: وقتی داشتم اینو می نوشتم زلزله اومد...خدا کنه عذاب الهی به خاطر حرفای من نباشه!

پی نوشت۲: می خوام قالب بلاگم رو عوض کنم ... همین جا از کسی که قراره قالبش رو بذارم معذرت می خوام و اظهار پشیمونی می کنم!

بعد از اون 43 ساعت بی خوابی...خوابم برد...خسته بودم و نا امید...

خواب دیدم...دارم به سویت می آیم... درآغوش می کشمت... و می بوسمت

کجایی پس؟...بیدار که شدم رفتم سراغ حافظ...فال گرفتم...میگن نباید فال رو برای کس دیگه ای گفت ولی من می خوام همتون بدونید:

باز آی ساقیا که هوا خواه خدمتم
مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم


پی نوشت: نمی دونم یعنی چی!

پی نوشت 2: چرا تا وقتی داد نزنی کسی نمی بیندت؟ اینو جدی گفتم!

پی نوشت 3: باز هم دچار یکی از همون سر دردای همیشگیم شدم...!

الان که دارم این مطلب رو می نویسم دقیقا 42 ساعته که نخوابیدم.

دارم کم کم خل میشم... تازه دارم به یه حس خوب میرسم... میخوام نخوابم ببینم چقدر دیگه دووم میارم...داره جالب میشه...سرم درد می کنه ولی دقیقا نمی دونم کجاش... تقریبا از 10 ساعت پیش دیگه احساس خستگی نمی کنم... و از 2 ساعت پیش یه انرژی تازه پیدا کردم...چند وقت پیش یه مطلبی تو روزنامه خونده بودم که می گفت بی خوابی زودتر از بی آبی آدم رو می کشه...فک کنم اگه 2 روز دیگه به این کار ادامه بدم همتون خرما مهمون خانواده بشین...!


پی نوشت: می خواستم اسم این پست رو بذارم یکی از تجربیات مالیخولیایی من ولی یاد این اسم افتادم به نظرم جالبتر اومد!

راستی یادم رفت بگم یکی دیگه رو هم می شناسم که بدجوری سرفه می کنه... یکی دیگه هم فقط میگه و می خنده و سلام می کنه...یکی دیگه رو هم می شناسم که می یاد فقط شعر می نویسه...

 

پی نوشت: به این نتیجه رسیدم که هر کس هر چیزی رو که نمی تونه جاهای دیگه بگه میاد تو نظرات بلاگ من می گه.

نا امیدی در نو کمپ مقالم توی اعتماد

درست وسط بلاگم یه پیاز در اومده... نمی دونم کی کاشتتش... ولی هرکی که کاشتتش اگه بیاد خودشو معرفی کنه من باهاش کاری ندارم!

یکی از کیمیاگران دوران باستان هم گاهی به اینجا سر می زنه...تازه یک از شخصیت های مورد علاقم هم اینجا میاد و میره ... تو بلاگم یه بانو می شناسم... یه جای خالی می شناسم... دو تا آدم خل میشناسم که با اینکه هم اسمن حاضر نیستن با یه اسم دیگه بیان...یه روان پریش هم گاهی این طرفها میاد... یه سگ زردم این اطراف می پلکه گاهی هم پارس می کنه...یه بخار از یه پسر هم توی هوای اینجا هست...کاراگاه گجت هم گاهی به ما سر می زنه... یکی رو هم می شناسم که این روزا بدجوری عاشق شده، عاشق یه صدای قشنگ شده که اصلا اسمشو صدا نمی کنه...!


پی نوشت: من چرا دارم در مورد اینا می نویسم؟

راه می رم بی اراده...راستش رو بخوای فقط جلوی پامو نیگا میکنم که زمین نخورم...آخه حتی نمی تونم دوباره بلند شم...پس تورو خودا از سر راهم برو کنار!

نشئه از تنهاییم...به سان خواب زدگان می گریزم...دیوانه وار می چرخم تا از خود وارهم...اگر گذارت به این طرفها افتاد، مواظب باش فکر هایم را که کاشته ام تا سبز شود له نکنی...دیروزتر ها اینگونه بودم نرم و بی تشویش...امروزترها بیگانه ام با خویش...تا نهایتت...شاید هم بیشتر...غروب زده شدم بی تماشای هیچ غروبی...می خواهم تمام بغض های دنیا را گریه کنم و تمام درد های دنیا را فریاد بکشم...

افیون برایم رویای نشئه کننده دیگری بیاور تا عبور کنم از هستی!

یکی که من نمی خوام بگم کیه و بهتر شما هم نپرسید دیروز با کلی خوهش و تمنا گفت اینو تو بلاگم بنویسم... منم که دلم نمی یاد دل بچه مردم رو بشکونم:



خوشبختی داشتن دوست داشتنی ها نیست، خوشبختی دوست داشتن داشتنی هاست!

ویکتور هوگو




پی نوشت: باشد که پندی بیاموزید!

فکر می کردم یه سوی من می آیی... سالها منتظر بودم... با نظاره به گام های استوارت...با آغوشی پر از رنگین کمان به نظاره ات نشسته بودم...بی خبر از اینکه تو انعکاس یک سرابی در چشم من!

میان این برهوت
این منم
من مبهوت!




الان حس اون نویسنده رو دارم که یه عالمه شروع واسه داستاناش داشت ولی هیچ پایانی نداشت و همه داستاناش نیمه تموم مونده بود!

فقط چند دقیقه دیر اومدی... خیلی برات صبر کردم... ولی می دونی چیه؟ دیگه باید می رفتم... دیگه نمی تونستم بمونم... نمی دونم تقصیر چیه...ولی ایکاش زودتر اومده بودی!


این خواسته ی بزرگی نبود!

امروز سری به اخترک ب612 زدم ، حتی اونجا هم پیدات نکردم.
یعنی انقدر دوری؟
می خوام بقیه آسمون رو هم دنبالت بگردم.
شاید پیدات کردم!








پی نوشت: فقط به خاطر رنگ گندم!

این روزها دلتنگ آسمانهای بی ستاره ام شاید هم ستاره های بی آسمان... تا می خواهم به خودم نزدیک شوم از فرط شوق از خودم رد می شوم... انگار نه انگار!








پی نوشت: دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد........گفتا شراب نوش غم دل ببر ز یاد!

این روزها خیلی خسته میشم...
ولی این خوبه
چون دیگه موقع خواب مجبور نیستم فکر کنم تا خوابم ببره!








پی نوشت: خواب های رنگی ببینی...!

گلی رو که برام خریدی می خوام خشکش کنم که تا ابدیت داشته باشمش!

می نشینم...
چای...سیگار...کتاب...
کوهن آرام در گوشم زمزمه می کند...I'm your man
سعی می کنم آرام باشم...
زیر لب دعا می خوانم...


می خواهم فراموشت کنم!




پی نوشت: خودم هستم...!